Jak działają leki na biegunkę?
Mechanizm działania leków przeciwbiegunkowych zależy od przyczyny biegunki: zakażenia patogenami, stanu zapalnego jelit, antybiotykoterapii czy czasowego nasilonego pasażu jelit. Każda z tych przyczyn wymaga innego postępowania, mają jednak jedną wspólną cechę: elementem leczenia jest regularne nawadnianie.
Nawadnianie wodą, najlepiej mineralną, nie zatrzymuje biegunki jako takiej, ale jest kluczowe w leczeniu biegunek o jakiejkolwiek etiologii. Zapobiega odwodnieniu, które może być niebezpieczne dla zdrowia. W zależności od stanu pacjenta może być potrzebne zastosowanie elektrolitów, ale należy najpierw skonsultować się z lekarzem, który oceni stan odwodnienia.
Leki zawierające substancję loperamid mają za zadanie zmniejszenie motoryki jelit. W efekcie organizm ma możliwość wchłonięcia większej ilości wody, a więc stolec nie powinien być zbyt wodnisty. Nie jest on zalecany przy biegunkach połączonych z gorączką lub krwią w stolcu. Leki z loperamidem są dostępne bez recepty.
Jeżeli biegunka występuje na skutek niestrawności pomóc mogą probiotyki doustne. Pomagają one przywrócić właściwą florę bakteryjną w jelitach, co może oddziaływać na pasaż jelitowy i częstotliwość oraz gęstość stolca.
Nifuroksazyd to substancja przeznaczona do leczenia biegunek o charakterze bakteryjnym, działający miejscowo w jelitach, np. w biegunce podróżnych. Ogranicza namnażanie się bakterii, zatem oddziałuje na przyczynę biegunki, nie wpływając jednocześnie na cały organizm, jak antybiotyki.
Dobrze znanym lekiem przeciwbiegunkowym jest węgiel aktywny. Jego mechanizm opiera się na adsorpcji potencjalnych czynników wywołujących biegunkę, w tym wirusów, toksyn czy bakterii. Węgiel aktywny bywa również zalecany w zatruciach pokarmowych, jednak tylko jeśli nie współwystępują objawy infekcyjne i znana jest przyczyna biegunki.
Większość biegunek zakaźnych ma podłoże wirusowe, antybiotyki są zatem stosowane rzadko i w wyjątkowych sytuacjach. Lekarz powinien ocenić prawdopodobieństwo wystąpienia ryzyka zakażenia bakteryjnego. Wskaźnikami mogą być: wysoka gorączka oraz krew w stolcu. Biegunka może również wystąpić na skutek stosowania antybiotyków przy zakażeniu bakteryjnym innego układu organizmu, np. oddechowego. By jej zapobiegać, zaleca się przyjmować probiotyki zawsze, gdy pacjentowi został zalecony antybiotyk. W ulotkach poszczególnych preparatów zawarta jest informacja o sposobie ich przechowywania oraz zalecenia przyjmowania ich w określonych porach.
Biegunki u dzieci, szczególnie u małych, powinny być konsultowane z lekarzem. Szczególnie, jeśli dziecko nie jest w stanie zatrzymać spożywanej wody lub dodatkowo pojawiają się wymioty. Lekarz może zalecić lek przeciwbiegunkowy na receptę, który najefektywniej w danej sytuacji zadziała.
Ten tekst został napisany w celu informacyjnym i nie zastępuje konsultacji z lekarzem.
Piszę o zdrowiu, dietetyce i kosmetologii, opierając się na aktualnej wiedzy medycznej i badaniach naukowych. Nieustannie się dokształcam, by dzielić się z czytelnikami rzetelnymi i aktualnymi informacjami ze świata zdrowia i urody. Sądzę, że świadoma edukacja to klucz do lepszego samopoczucia i mądrych wyborów na co dzień.
